JACK Y JAMES

Wat een leven.

Er is de voorbije 2 weken zoveel gebeurd dat ik het niet meer op en rijtje krijg.

Een (onsamenhangende) samenvatting.

Formentera, een mini-eilandje ten zuiden van Ibiza, is zo charmant dat ik mij moet inhouden om er niet te blijven plakken. Toen we er voor anker lagen hebben we er wel een woeste storm doorstaan van 50 knopen (ongeveer 10 Beaufort, jawel), maar naast een paar dingen die weggewaaid zijn hebben we nauwelijks schade ondervonden. Stoer schip he.

Een weekje later leuke gasten aan boord, heel gezellig: de zusjes Iris en Dorien met mama Nicole, het koppel Alida en Peter, en Rob. Lekker veel gezeild, gezwommen en gesnorkeld, gegeten en gedronken, en gefilosofeerd over het leven.

Gsm verzopen in het zeewater. Balen. Enkele dagen later Wouter’s gsm verzopen. Balen met z’n tweeën, het schept een band :-).

En sinds twee weken eindelijk terug samen met Dr NO. Vanaf nu zeilen we in duo.

Hasta luego! (Volgens mijn app kan ik al 40% Spaans. Hm. Ik denk dat die app gewoon een heel lieve juf is.)

Karina

Le Grand Bleu en Dr NO samen in Ibiza

Jack (bijboot van Le Grand Bleu) en James (van Dr NO) samen gezellig in Ibiza

Een ‘Lenceria’ in Ibiza. En dan moet ik aan mijn vriendin Lence denken 🙂

BEAUTIFUL PEOPLE

Mallorca.

Het is avond en vanop de preekstoel ziet het zwarte water er uit als een gigantisch gerimpeld deken, zachtjes uitgeschud door de reuzin van de zee.

Vorige zaterdag zijn er acht gasten aan boord gekomen: twee koppels met elk twee prachtige dochters. Al heel snel werd het een speelse, plezante boel: “Geef nou een lepel voor die chili joh, dat spaart een hoop voor de vaat!”

Samen bedachten we een systeem om glazen herkenbaar te maken voor de dag, zodat we niet voortdurend hoefden af te wassen. Met nagellak kreeg elk glas een naam, maar om het wat pittiger te maken: niet de naam van de mensen aan boord, maar van duo’s. Jip en Janneke. Tom en Jerry. Bonnie en Clyde. En ja, Jaap en Peter, want dat is me ook een stelletje. En zo kan je dus vragen of Popeye nog een wijntje krijgt.

De twee vaders, Jaap en Peter dus, deden een continu verbaal steekspel, en als ze te moe waren was het gewoon ouwehoeren. En sloten de avond af met: “Truste, ouwe zeikerd.” Waarop ze samen op een cadans de nacht in snurkten.

En lang nadat iedereen gaan slapen was, kon ik nog meegenieten van het gegiechel van uit de kajuit van Liz en Juliëtte. Mensen die giechelen zijn gelukkig.

En o ja, tussendoor hebben we prachtige baaitjes ontdekt en gesnorkeld aan witte strandjes. In grotten op het water gehuild om zoveel schoonheid.

Het is zo fijn om nieuwe mensen te ontmoeten.  Maar waarvan je ook telkens weer afscheid moet nemen. Dankjewel Jacqueline, Jaap, Karen, Peter, Liz, Juliëtte, Janine en Britt.

Met Jack naar een baaitje.

Beautiful Liz.

Peter vist!

Chillen met Jaap, Liz en Juliëtte

TEENSLIPPERS

Mallorca.

Het is elke dag zó warm dat om het even welk kledingstuk, hoe licht ook, aan je huid kleeft. Sommige zeilers zie je wel eens poedelnaakt op hun boot zitten. Ik hou het voorlopig nog beschaafd, maar ik realiseer me dat 70% van mijn garderobe op deze reis van weinig nut zal zijn. Ik draag enkel topjes en shorts. Van de T-shirts heb ik de mouwen al afgeknipt, zelfs van die met korte mouwtjes. Pijpen afgeknipt van jeansbroeken, lange jurken ingekort. Mijn jas en dikke trui heb ik een tijdje geleden al zo goed weggestopt dat ik de boot binnenstebuiten zou moeten keren om ze terug te vinden.

Aan mijn voeten enkel teenslippers als we aan land gaan. Ik moet denken aan Thomas Siffer, die in zijn boek “Land in Zicht” ook beschreef hoe hij plots besefte dat hij al twee jaar geen schoenen had aangehad.

Evert, een sympathieke zestigplusser die een aantal jaren geleden samen met zijn vrouw Corry ook rond de wereld zeilde, en die we ontmoetten in Olbia, Sardinië, zei het zo: “Je voeten? Die krijg je nooit meer schoon. En de eerste keer dat je terug een lange broek aan moet. Pijn! Echt!”

Maar mij hoor je niet klagen :-).

BLUE

Bloggen doe ik eerst altijd op papier. Het is niet altijd mogelijk om het meteen online te zetten. Deze blog is van de oversteek Italië-Spanje van twee weken geleden. Onderweg geen internet, geen telefoon.

12 juni 2017

Gisterenmiddag vertrokken we uit Cala di Volpe voor de oversteek naar Mallorca. Ik weet al van wie mijn eerste berichtje zal zijn als ik terug bereik heb: “Welkom in Spanje,” zal Proximus sms’en.

Om 6 uur vanochtend heb ik Wouter afgelost van de wacht. Ik zou een boek kunnen lezen, want alles is heel rustig, maar ik ben een beetje bang dat ik dan de tijd uit het oog zal verliezen. Wacht houden is regelmatig 360° rond de horizon afspeuren, de koers in de gaten houden, en het logboek aanvullen. Maar je kan wel wat groenten snijden en koken, of een wasje doen.

En mijmeren.

Er is jammer genoeg geen wind, de zee is zonder golven. Maar de lucht is blauw en gaat met een zacht grijsblauw over in de zee. Ik lijk wel in een onmetelijke blauwe bel te zitten.

“Blue” van Joni Mitchell heb ik bij, in een externe schijf die Hans voor me gevuld heeft met muziek en films om me drie jaar zoet te houden. En ik zou het kunnen afspelen met de kleine handige box die ik van Davor en Lence kreeg.

Maar dat ga ik nu niet doen. Because I don’t feel blue.

 

Karina

AARDE

We liggen al enkele dagen voor anker in Cala di Volpe, Sardinië. Een prachtige baai met verschillende tinten blauw. Je kan je anker zien liggen blinken op de bodem. Aan land is er enkel een groot hotel te zien; verderop, op de heuvel, een klein dorp.

Ik hou van aarde. Een paar dagen geleden kocht ik een zak potgrond in een supermarkt in Olbia. Om iets te laten groeien op de boot. Boom heeft het opgegeven.*

Aarde dus. Plantje heb ik net overboord gegooid, helemaal uitgedroogd was hij, en opgegeten door de zilte zeelucht. Nu heb ik bieslook gezaaid in de paarse hangpot van Plantje. Ik heb wat in de zak zitten graaien en woelen. Lekker. Mooie grond.

Maar toch aard ik wel op het water.

Karina

 

* We zijn van enkele voorwerpen het lidwoord beginnen weglaten, om ze een identiteit te geven. In gedachten krijgen ze ook een hoofdletter. Boom. Plantje. Mandje. Sommige dingen hebben een echte naam gekregen, zoals Jack (onze bijboot), Jommeke (de motor van de bijboot), Keirel (de automatische piloot). En Wouter begint nu ook Jenny te zeggen als hij het over de generator heeft.

EEN BEETJE ZOALS VLIEGEN

We doen er 40 uren over, van Griekenland naar Italië.

Ik vaar graag ’s nachts, als er geen land te bespeuren valt, en met heldere hemel. Water en sterren. Wie de wacht houdt, speurt regelmatig de horizon af naar lichten van andere boten (voor de veiligheid). Soms is het zo donker dat de zee overgaat in de lucht. ‘Het is een beetje zoals vliegen’, zegt Eline (op de foto boven: Eline blij met Italië in zicht na de overtocht).

Je voelt niet dat je een grens oversteekt, maar ’s ochtends meer je aan in een ander land. Je maakt er kennis met Saverio, taximan en fikser van alles; hij laat aan potentiële klanten gratis cornetti bezorgen, met zijn handtekening op het papieren zakje. En dat werkt: later kopen we, uit de koffer van zijn witte taxi, een bol heerlijke geitenkaas en een fles frisse witte wijn. We krijgen er gratis Italiaans straattheater bij: Saverio kijkt beledigd als ik probeer af te bieden, maar geeft er even later dan toch nog een flesje wijn bij. Van de zaak.

Ondertussen zijn Eline en Nynke in Palermo op een vliegtuig gestapt naar huis. Maar de nachtvluchten op onze zeilboot zullen ze wellicht nooit vergeten.

PS: de foto’s hieronder zijn van vorige nacht, onderweg van Ustica naar Olbia (Sardinië). De nacht was zo mooi dat ik Wouter niet wilde wakker maken om me af te lossen van mijn wacht. Geen maan, maar een fantastische sterrenhemel met de Melkweg. Tegen vijf uur ’s ochtends stond de horizon in het oosten in brand. En toen verscheen die prachtige gele vuurbol.

Daarna ben ik Wouter gaan wekken :-).

LOVE IS FOR FREE

‘Wat een zalige dag was het vandaag’, zeg ik tegen Eline. ‘Dat zeg jij nu elke dag’, zegt ze lief terug.

Wat deze dagen zo mooi maakt: de natuur, het zeilen, onnozel doen met elkaar (met een paar streepjes eyeliner Matje Zwerfkatje aan boord brengen). Lezen. Slapen. Beetje mottig zijn van het gewiebel van de boot. Lekker eten. Knutselen (Eline en ik werden gisteren helemaal hysterisch toen we een knutselwinkel vonden in Missalonghi – stiften, kleurpotloden en plakband gekocht).

Maar het zijn de mensen die de dagen pas helemaal compleet maken. De Grieken zijn heel open, en het is gemakkelijk om contacten te leggen. In Missalonghi zwaaiden we naar een oude man op een fiets. Hij stopte, vertelde zijn verhaal en we hebben nu gewoon een nieuwe vriend bij: Leonidas is fotograaf, muzikant en romanticus. En nog steeds op zoek naar zijn femme fatale. Ik heb me zijn geflirt laten welgevallen.

In Galaxidi vonden we een winkeltje met buiten een krijtbord met ‘Welcome’ en daaronder een opsomming van de lokale producten die er verkocht werden. En helemaal onderaan stond: ‘Love is for free’.

Gisteren vonden we wifi in een café aan de kade, en daar kreeg ik een filmpje van mijn fantastische dochter, voor Moederdag: aan de Gentse Leie gooide ze een fles met een boodschap in het water. ‘Gelukkige Moederdag! Je kaartje is onderweg!’

Love is for free.

DE TIJD IS VRIJ

Geleefd worden is iets wat ik niet meer wil.
Ik wil zelf leven. Zelf bepalen wat ik doe. Mijn tijd zelf indelen. Maar eigenlijk bepaal ik nog steeds niet echt zelf wat ik doe, maar ik word ook niet geleefd.
Hoe zit dat dan?

Gisteren, bijvoorbeeld. Op het einde van een zonnige dag in Perdika komt heel plots een sterke wind opzetten, waardoor verschillende boten in de haven niet meer stabiel ter plaatse liggen. Best wel een gevaarlijke situatie.
Wouter nam snel een correcte beslissing, en na enkele kordate ingrepen lagen we helemaal goed en veilig (Wouter is de beste skipper ter wereld!). Een andere zeilboot zat in nesten (de skipper was er niet), en Wouter sprong aan boord om hen veilig voor anker te leggen. Na dit hele gebeuren ontdekten we dat we 3 uur verder waren, en we hadden het niet eens door. We waren enkel met de wind en de boten bezig.

Of vandaag. In de haven van Aegina begon Wouter te vissen en lieten Eline en Nynke alles vallen om hem te assisteren. Avondmaal: check!
Ik werkte intussen wat aan onze website en besef nu dat de dag om is.

Neen, ik word niet geleefd, maar ik bepaal ook niet zelf wat er gebeurt. Wat wegvalt is de structuur: opstaan en weten hoe de rest van je dag, je week, je maand er zal uitzien. Hier sta ik op en word ik ‘gestuurd’ door wat er op mijn pad komt: dat kan een zwerfkatje zijn, een school vissen, de wind, of een anker dat wat lastig doet.

Dat zit dus helemaal snor.

Karina

(op de foto’s: Nynke en Wouter duiken onder, Eline in wolken, Wouter maakt de onderkant van ‘Jack’ helemaal schoon, en vissen voor het avondmaal)

GRIEKSE POEZEN, MARIA, EN ZOUT WATER

Nisos Aegina: een prachtig eiland. Gisteren de hele avond Matje Zwerfkatje op schoot gehad en een hele tros Nederlanders op bezoek (zo tof: zeventien Nederlandse mannen die elk jaar in mei samen gaan zeilen. Hoe cool is dat?). Perdika is de thuishaven van Matje, en ook van Maria. Maria is een vissersvrouw van een jaar of zestig. Ze heeft een rustig plekje tussen de rotsen waar ze ’s avonds graag gaat vissen. Het dobbertje geeft licht in het donker. Nynke gaat dan mee vissen, en dan praten ze wat, of ze zwijgen.

In Perdika komt bijna dagelijks de waterboot langs: dat is een gigantische boot die het dorp bevoorraadt met water. Dat lossen duurt wel enkele uren, en boten die in de weg liggen moeten wijken. Le Grand Bleu dus richting Aegina (stad). Onderweg was het zo warm dat we voor anker gingen liggen en met z’n drieën in het zoute water plonsden. Voor mij de eerste keer sinds ik vrijdag aankwam. Het was er niet diep; met de duikbril op kon je de bodem zien. En ook dat er een plastic zakje rond de schroef zat. Bah, die milieuvervuilers! Nynke en Wouter -met duikersmes aan de kuit gesnoerd -doken onder de boot en het zaakje was in enkele minuten geklaard.

Aegina stad is gezellig druk, terrasjes aan de overkant van de straat, en veel wandelaars. We kochten een hangplantje met vrolijke bloemen en knuffelden de Griekse poezen (eentje lag in de etalage van een schoenenwinkel te slapen; onbereikbaar en onverstoorbaar). Er zijn veel zwerfkatten in Griekenland, maar toch wordt er voor gezorgd.

Karina

Op de foto’s: prachtige gevel in een klein straatje in Aegina. De zwarte poes is nauwkeurig geschilderd boven het bankje. En ons hangplantje waar we heel blij van worden.

MET VEILIGHEID WORDT NIET GELACHEN…

…maar het is wel heel plezant om te oefenen!

Nog twee keer slapen en ik vertrek naar Athene. Mijn bezittingen heb ik gereduceerd tot 6 bananendozen, een accordeon en twee oude,  prachtige fauteuils van tante Georgette. Alles ondergebracht bij mijn tante Maggie en Ward, en bij mijn lieve vrienden Davor en Lena.

Maar de voorbije week had ik wel wat anders te doen dan in te pakken. Vijf dagen veiligheidstraining van www.naviclass.be, met onder andere EHBO (ik kan intussen iemand in recovery position leggen), Personal Survival Techniques, en Fire Fighting.

Spectaculair: een vlot te water laten en er proberen inkruipen met een zwemvest aan. Drie keer moeten proberen, en dan de kneep te pakken. Dan een immersion suit aan, waarmee je met de beste wil ter wereld echt niet onder water kan. Schijnt ook goed te zijn om je lichaam warm te houden.

Leren blussen met verschillende soorten brandblussers (CO2 is de leukste, die met poeder zeer efficiënt en snel). En verder een Darth-Vaderke gedaan met perslucht op de rug, en geblinddoekt mijn weg gezocht in een ruimte met veel deuren en trappen.

Als kers op de taart vandaag mijn certificaat behaald om de marifoon te mogen gebruiken aan boord. Ik mag dus ‘Mayday mayday mayday’ roepen als dat nodig zou zijn. Maar wees gerust. Want dat ben ik ook.

 

Karina